We zouden nog…

John
Een tijdje geleden zat ik op de Facebookpagina van John Strijbos. Ik volgde hem al even en leefde mee met alles wat hij deed. Zijn onvoorwaardelijke passie voor de motorcross maakte me nieuwsgierig dus stuurde ik hem een berichtje.

‘Hallo John.
Misschien een beetje brutaal van mij, want we kennen elkaar helemaal niet. Toch wilde ik je wat vragen. Ik schrijf al een tijdje columns en korte verhalen. Deels voor mezelf en deels voor motorcrossliefhebbers. Meestal kies ik daarvoor mensen die door velen op een bepaalde manier bekeken worden.
Vaak is het beeld dat mensen van iemand hebben niet precies gelijk aan de waarheid en daarom schrijf ik graag over de achtergrond van de mens. Bij allemaal is de rode draad in het verhaal de sport of de passie, maar gaat het voornamelijk over de persoon zelf. Hoe het allemaal begonnen is, de levensloop en de toekomstvisie. Graag zou ik een verhaal van en over jou schrijven.
Als je denkt; “wie is dit nu weer”, of twijfelt aan mij, kijk dan a.u.b. even naar de meegestuurde links als je wilt. Dan krijg je een beetje een idee van de schrijfstijl en dergelijke.
Ik hoor heel graag van je.
Groetjes, Olav Heijt’

– ‘Hallo Olav, ik geef jou mijn goedkeuring. Gr. John…’
‘Hallo John. Geweldig van je. Ik zou dan wel een keer naar je toe willen komen.’
– ‘Dat kan geregeld worden Olav. Zeg maar wanneer, en dan zal ik er zijn.’
‘Ik zal je van te voren even een bericht sturen zodat we af kunnen spreken ok?’
– ‘Dat is prima Olav. Vraagje ? Waarom is jouw keus op mij gevallen ?’
‘Nog niet erg lang geleden hoorde ik pas jouw verhaal. zou het graag van jou persoonlijk horen en dat publiceren zodat iedereen ook weet wat je door moest maken, lichamelijk en mentaal. Een stukje respect naar de mensen die het verdienen.’
– ‘Dat vind ik goed om te horen.’
‘Je hoeft geen medelijden dat begrijp ik wel.’
– ‘Je hoeft het niet erg te vinden Olav.’
‘Dat kun je niet omkeren John overtuig me maar als ik bij je ben, haha.’
– ‘Dat zal ik doen.’
Vandaag flitste het bericht ineens voorbij dat je er niet meer bent. Ik wist niet eens dat je in een kritieke toestand verkeerde. Jouw verhaal komt er, hoe dan ook John.

Bedankt voor je oprechte vriendschap, ‘ook al was het maar via Facebook…’
Rust zacht kerel.

1 reactie

Opgeslagen onder Geen categorie

Een Reactie op “We zouden nog…

  1. Guus Baur

    Wat jammer dat John je niet meer het verhaal heeft kunnen doen want dan had je er een boek over kunnen schrijven.
    Ik John al vanaf we samen op de lagere school zaten en begonnen met een skelter met een solex motortje erop laten lassen. Daarna kreeg John de smaak pas goed te pakken en wou hij op een cross motor om hier mee door de bossen te crossen, daarna ging hij al snel echte wedstrijden mee rijden waar ik vaak mee ben gegaan. Met vel vallen en opstaan heeft ook de top bereikt waarna het na een noodlottig ongeval plotseling stil werd rond John Strijbos. Ben toen nog in Nijmegen op bezoek geweest waar ik zag hoe John kampte met zijn dwarslaesie. Hij wist dat hij nooit meer op een motor zou kunnen zitten. Ik heb hem daarna uit het oog verloren.
    In 2007 kwam ik door middel van een schoonbroer van mijn nieuwe vrouw erachter dat John vlak bij ons in de buurt woonde. Ik voelde me een beetje schuldig omdat ik jaren niets meer van me had laten horen dus durfde ik niet gelijk bij hem aan te bellen.
    Na een op roep op de site Schoolbank.nl heb ik toen een afspraak gemaakt met John, ben er met mijn vrouw heen gegaan en hebben ons zoveel te vertellen gehad. Ben daarna altijd bij John blijven komen om hem met van alles in huis te helpen wat hij niet meer kon. Mijn vrouw verzorgde iedere week zijn vogeltjes dat was zij n alles waar hij voor leefde, hij was blij dat mijn vrouw ze onderhield anders had hij deze parkieten niet in het tehuis mogen hebben.
    Ook hebben we samen een keer een bus gehuurd om naar zijn vader in België te rijden die hij al jaren niet meer had gezien.
    Mijn vrouw is een keer met hem naar z’n voormalige sponsor Andre Gebben in Meppel geweest met de taxi wat John geweldig vond.
    Ook een dagje naar zee vorig jaar vond hij helemaal te gek want hij had nog nooit de zee gezien.
    Steeds als ik weer bij hem thuis kwam stond er altijd het Motorcanal op TV want de motorsport heeft heeft hij nooit los gelaten. Toen een paar jaar geleden er weer een Crossbaan kwam in Blerick was John meestal wel daar te vinden alleen het probleem om met de rolstoel door de mulle zand te rijden was een probleem.
    John zocht op internet of er geen mogelijk was om met een rolstoel door zanderig gebied te rijden en dit vond hij. Een Country Rider een soort rolstoel op 3 zware terrein banden dat was het, allen moest er veel geld bij elkaar gebracht worden en dit gebeurde door vele sponsoren oud cross kameraden tot zelfs een gesprek bij L1. en zo kwam John zijn grote droom toch nog uit om naar diverse cross evenementen te gaan. Helaas kampte John de laatste tijd van diverse ziektes eerst zijn keel daarna zijn longen die tot zijn ongeneeslijke ziekte longkanker moest lijden. Tot 20 december bleef hij nog steeds grapjes maken terwijl hij wist dat hij waarschijnlijk niet langer meer dan 24 uur te leven had. En ja 21 december ben ik weer een goede vriend verloren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s