Maandelijks archief: januari 2016

Hage verrast zichzelf in Groesbeek

Hage

Na de Supercross in Goes moest hij even rust houden met een geforceerde knie. Frustrerend voor Stefan, vooral omdat crossers geen stilzitters zijn. Om zijn lichaam wakker te maken voor het nieuwe seizoen maakte Stefan veel kilometers op de fiets. Aansterken waar nodig. Na het omzetten van de vering naar ‘outdoor’ moest hij er even uit. Rustig begon hij aan wat rondjes in Duinkerke. Omdat het rijden daar 100% meeviel en ook de knie niet tegenwerkte werd besloten toch maar te starten in de wintercross in Groesbeek. Al was het alleen maar om het wedstrijd ritme langzaam maar zeker op te bouwen. Meters maken dus. Een sterk deelnemersveld van mannen met naam stond te popelen aan het hek. Vrijwel meteen had Stefan de smaak te pakken en reed een 3e en een 6e plaats bij elkaar. Totaal netjes 4. Terug van eigenlijk helemaal niet weggeweest. ‘Het rijden ging echt boven verwachting en ik beschouw de wedstrijd van vandaag als een mooie start van het seizoen’, aldus een tevreden Stefan. Vanaf deze prachtige prestatie gaat hij zich optimaal voorbereiden op de eerste ONK wedstrijd te Axel op 13 maart. Stefan zit lekker in zijn vel. Niet alleen zijn lichamelijke fitheid doet hem goed, ook is hij erg dankbaar voor de mensen om hem heen. Zij die het weer mogelijk maken met goed materiaal aan het hek te kunnen staan en in het bijzonder Kees Hanse voor zijn hulp tijdens het afgelopen weekend. Ze zijn er voor hem en hij betaalt ze terug met 200% inzet. ‘Niet meer dan normaal’, vind Stefan.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Time is all…

Nick

Het is al meermalen bevestigd. Onlangs stootte Villopoto nog erg hard zijn neus en stuitje. Het kost tijd. Toppers als o.a. Musquin, Roczen hebben ook die tijd gekregen en genomen zich aan te passen aan een andere cultuur en weersgesteldheid. Nick doet het goed. Stiekem hoop ik hem ook snel in de ‘Main’, natuurlijk. Een Nederlander in de Amerikaanse Supercross, hoe vet kan het zijn. De opbouw nu is van bestaansbelang en dat doet hij goed. Niks forceren. Leren van de pechmomenten en door bouwen. Bouwen aan iets waar er veel van dromen, heel veel. Nick is daar en leeft die droom. Ik krijg de rillingen al als ik een Amerikaan de naam ‘Kouwenberg’ uit hoor spreken. Respect en vooral trots. Hij wordt gezien en ze weten dat hij komen gaat. Trots op Nick en alle andere Nederlanders. Motorcross of niet, we zitten overal en iedereen heeft last van ‘The Dutchies’. Een klein land met grote mensen. Proud to be…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

LarsKs

Lars
We hebben het nog even over 2015. Heel even. Zijn imposante prestatie in Mill staat nog op mijn netvlies. Eén mouw omhoog en helemaal los. Ontketend. Met een meer dan fitte motor liet een topfitte Lars van Berkel ziet waartoe hij in staat kan zijn. Op dat moment zat het goed in zijn hoofd. Er was natuurlijk iets te bewijzen. Een lange neus maken doet hij verkapt. De toon was gezet, ook al was het einde seizoen. De eerste meters zijn gemaakt en het voelt goed. SKS, Lars nieuwe team is blij met hem. De liefde is wederzijds en dat is natuurlijk meer dan prettig. ‘Ik heb misschien wel nooit zoveel zin in een seizoen gehad als 2016’, zegt hij bijna opgewonden. Het voelt goed. ‘Het zijn Brabanders wat ook wel een thuisgevoel geeft. Dezelfde taal, dezelfde instelling. Ook is hij erg ingenomen met zijn collega rijders wat het team nog hechter maakt. Ik hou niet van mannen maar Lars is een leuke vent. Eerlijk en oprecht. Ik schrijf wat ik denk te mogen. Niet alles maar ik deel zijn mening. We gaan het weer zien. Hij lacht als ik zeg dat het, volgens mijn emotionele mening, wel eens zijn jaar zou kunnen worden. Het beste ooit. ‘Ik heb er zin in en ben er klaar voor’, antwoordt hij tactisch. Zijn gezicht verraadt alles. Ik weet genoeg…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Mack Bouwense pakt podiumplaats in supercross Goes

Mackpers

Persbericht: Gouda, 17-01-2016

Mack Bouwense is seizoen 2016 begonnen met een podiumplaats tijdens de internationale supercross in Goes. Ondanks het feit dat de crosser uit Gouda nooit supercross rijdt, leerde hij snel en wist hij zijn KTM machine met een 4-3 in de manches naar de derde podiumplaats te sturen. Op voorhand had Mack besloten om het hele weekend geen onnodige risico’s te nemen. Ook is hij nog wat aan het wennen aan de 85cc 2-takt machine, aangezien hij in 2015 het hele jaar op een Honda CRF150 heeft gereden. Door zijn ijzeren wil, kreeg hij gedurende het weekend een steeds beter ritme en dit zorgde ervoor dat hij met de snelste rijders van zijn klasse mee kon rijden.

 In de eerste manche op zaterdag vertrok Mack als een raket bij de start en sprong als leider het wasbord in. Geconcentreerd stuurde hij zijn machine over het circuit en wist de koppositie ronde na ronde in handen te houden. Echter in het heetst van de strijd kwam hij aan het einde van het wasbord ten val. Mack viel hierbij met zijn bovenbeen op de voetsteun en dit deed hem flink pijn. Daarnaast bezeerde hij hierbij ook zijn pols maar wist de manche toch nog als vierde af te sluiten en hield hiermee zijn podiumkansen in leven.

Door de valpartij kwam Mack niet helemaal fit aan de start in de tweede manche maar was hij vastbesloten om er het beste van te maken. Na een aantal ronden had hij geen last meer van zijn bovenbeen maar wel speelde zijn pols hem veel parten. Op zijn tanden bijtend zette hij zijn weg voort en werd uiteindelijk op een hele mooie derde plaats geklasseerd.

Met een 4-3 in de manches eindigde Mack op een derde plaats in het dagklassement. In de komende weken zal de crosser uit Gouda zijn voorbereiding op het buitenseizoen verder zetten.

Daguitslag 85cc grote wielen zaterdag:

1 Adam Zsolt Kovacs 200 Pnt

2 Bram van Drunen 190 Pnt

3 Mack Bouwense 179 Pnt

4 Boyd van der Voorn

5 Filip Legaard

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Sam is ‘on point’

Sam VDVOndanks het seizoen amper klaar is staat het nieuwe alweer bijna voor de deur. De voorbereidingen zijn overal in volle gang, zo ook bij de dappere Oirschotse Sam van de Ven. Hongerig en dankbaar als ze is gaat ze zowel de NK als de EK wedstrijden van de MON rijden. Het Europees dames kampioenschap start op 17 april in het Belgische Genk waar ze al meermalen trainingssessies afwerkte. Over voorbereiding gesproken. Sam heeft een droom en zal die waarmaken. Hoever ze komen zal is natuurlijk altijd en bij iedereen de grote vraag. Aan haar inzet zal het niet liggen. Haar hoge gunfactor maakt dat ze door een aantal bedrijven ondersteund wordt met haar ouders als ‘hoofdsponsor’. Om de hogere EK kosten af te kunnen dekken is ze eigenhandig op zoek naar extra financiële middelen. ‘Het is best moeilijk, maar proberen is het minste‘, aldus Sam. Ze creëert haar eigen kansen en dat wierp al wat vruchten af in het afgelopen seizoen. Het doel voor 2016 is een top 5 plaats in het NK, na een verassende 6e plaats in 2015, waarin ze zelfs nog met wat blessureleed te kampen had. Het kan, het moet. Het lichaam en de motor zijn er klaar voor, nu het weer nog…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

SXGoes! 2 van 2

Goes 2 mackIk baal er van dat ik nog moet tanken onderweg naar Goes. Het kost tijd en die tijd wil ik in de Zeelandhallen zijn. Bang iets te missen. Aangekomen in het tijdelijke crossdorp is er alweer volop bedrijvigheid. Monteurs en rijders zijn druk in de weer alles ‘on point’ te krijgen voor de grote dag. Als ik een rondje loop kom ik de onfortuinlijke Rinnie van Linden tegen. Hij laat me de foto’s zien van zijn enkels en onderbenen. ‘Het ziet er niet uit’, en dan zeg ik het nog netjes. Ook Rinnie is verziekt door het virus want hij zal en moet rijden. Veel geluk heeft hij niet dit weekend, karakter dan weer wel. Zijn vader laat bij de servicebus van Promax nog even snel de voorvorkkeerringen vervangen. Service op locatie. Aan de motor mag ’t niet liggen. De motoren staan te glimmen. Dat is het mooie van indoor. Door de lampen in het plafond lijkt alles nieuw, wat het allemaal dat kleine beetje extra geeft.
De arena stroomt vol en het publiek is al dik in de stemming. Ik zag wel eens een vulkaan op tv, vlak voor een uitbarsting. Dat gevoel dus. Het rommelt en borrelt in de volgepakte hal. De DJ zet de toon. De dikke beat uit de speakers neemt mijn hartslag mee in een hoger tempo. Op de tribune raak ik even in gesprek met de altijd sympathieke Marcel van Drunen. Zijn zoontje Jayson mag vandaag op een aangepaste baan een aantal rondes rijden in de 50 cc demoklasse. Dat hij de ‘skills’ van zijn pa heeft meegekregen is even later duidelijk te zien. Even is het stil maar Marcels ogen zeggen genoeg.
Ik heb mijn plekkie gevonden en als de eerste heats van start gaan merk ik dat ik niet verder naar voren kan op mijn klapstoeltje. Wederom is de strijd hevig maar eerlijk. Schouderduwen mag, ook hier.

Goes 2 Kyle

Danny ‘de crosser’ van den Bosse laat zien al behoorlijk gewend te zijn aan de grotere wielen van zijn hagelnieuwe R2R KTM. Waar hij in de beginfase nog wat onwennig probeerde de ‘flow’ te vinden ging het in het tweede deel haast als vanzelf. Klein mannetje, groot hart. De jonge Hongaar Kovacs is een geval apart. Nu al van grote klasse. In een prachtige stijl rijdt hij naar de winst. Een ‘herrezen’ Mack Bouwense rijdt een weergaloze wedstrijd. Haast foutloos maakt hij zijn rondjes. Slim gereden. Respect. Een derde plaats totaal is zijn dikverdiende deel. Kyle Matthijssen deed wederom van zich spreken. De ‘wedergeboorte’ blijkt niet alleen een technische maar zeker ook een slimme rijder te zijn. Zo snel mogelijk naar de kop om daarna op een wat lager maar veilig tempo de manche uit te rijden. ‘Top of the Box’. Confetti, Champagne en een Big Smile. Eindelijk weer. De Belg Glenn Uten maakte een sterke indruk maar kon toch zijn draai niet helemaal vinden. Pech deed hem de das om. De altijd beleefde en vriendelijke Dimitri Sep lijkt uit supercrosshout gesneden. Ondanks dat dit zijn tweede supercross ooit is rijdt hij een foutloze wedstrijd. In een bijna relaxte stijl domineert hij zijn klasse. De jonge en uiterst vriendelijke Damien van Erkelens toont Peter Mulder zijn dankbaarheid door een nette vierde plaats te scoren na wat pech in de eerdere series. Een jongen waar we zeker nog van gaan horen en de toekomst.

Goes 2 sep
Ook Jeffrey Herlings is weer van de partij. Vorig jaar werd hij door o.a. mijzelf herkend in zijn ‘undercover’ outfit. Dit jaar werd het aangekondigd. Jeffrey is natuurlijk motorcross en geniet zichtbaar. Rick Folkers zingt vanwege zijn opgelopen blessure een liedje voor zijn meegekomen supporters. Muzikale pleister op de wond. Onverwacht talentje.

Bij de ‘grote mannen’ is Ricky Renner een klasse apart. Ondanks hij zijn KTM in korte tijd twee keer over een wal heen smijt vindt hij met gemak zijn ritme weer terug. Dat ritme brengt hem in de ‘superpole’ tot een snelste rondetijd. De balans en het gemak waarmee de Amerikaan ronddanst bezorgt me kippenvel. Alweer. De superpole geeft duidelijk weer waartoe de rijders in staat zijn. Er is goed zichtbaar op welke plaats de rijders thuishoren. In een wedstrijd spelen er weer veel andere factoren mee en loopt alles natuurlijk weer net even anders. Gelukkig is Renner in de grote finale niet als eerste van start waardoor er een prachtige strijd ontstaat. Er wordt scherp en donders hard gereden. Het zegt al iets als je ruimte over hebt na een tripple. Pas net voor de laatste ronde bereikt Renner de ontketende Fransman Macler. Ik weet niet of hij het spel voor ons heeft gespeeld, maar precies op het juiste moment springt hij een triple wat verder en neemt de bocht daarna hard buitenom. Steekt af en belandt op een snellere lijn. Gefrustreerd moet de Fransman op dit moment hebben gewacht. Hij wist dat hij zou komen, maar wanneer. Zeker niet onverdienstelijk moest hij genoegen nemen met een zeker ook mooie tweede plaats. Mark Boot heeft alweer een stijgende laten zien. Toonde een aantal hele sterke momenten waaruit te zien is dat er nog veel meer te halen valt voor de man uit Haamstede. Progressie in verstandige stappen. ‘More to come’.

Na afloop wil ik nog even naar Joeri van Liere maar zijn standje staat vol. Fans, vrienden en familie omringen hem als een held. Dat is hij ook. Veel bekijks en aandacht voor zijn ‘One Dirty Eight’, en dat gun ik hem. Hij ziet me nog en zwaait glunderend. Komt goed kerel…

Goes joeri

Arnold Boer trekt me aan mijn mouw en stelt zijn vriendin Natasja voor. Mooie lach, mooie meid. ‘Ze geeft weinig om motorcross, heeft er niks mee, maar leest wel je columns’, lacht hij. Voor mij altijd weer een moeilijk moment maar het streelt mijn ego wel. Ik bedank en bedenk. Erkenning krijgen maakt me verlegen, maar ’t is toch wel lekker…

Bij de hamburgertent maken we de consumptiebonnen op en vertrekken. Versleten maar o zo voldaan. Maximale motorsport, verzorgd door een perfecte en voor mijn gevoel klachtenloze organisatie. Er zal best iemand zijn geweest met een op of aanmerking, maar de kok kookt nooit naar ieders zin. Wel in een verdomd goed restaurant…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

SXGoes! 1 van 2

Lopend door de aangebouwde tent kom ik veel bekenden tegen. Rijders, rijdertjes, ouders en oud gedienden. Een gezellige walm van uitlaatgassen en hamburgers. ‘Het lijkt wel één grote familie’, merkt m’n maatje op die voor het eerst op een crosswedstrijd is. Het klopt ook. Gelijkgestemden in passie. Een mooi wereldje. Mooi om te zien dat veel buitenlandse jongens hun weg naar Goes hebben gevonden. Het maakt het nog een beetje specialer. Alle klassen komen al aan bod vandaag. De toon wordt gezet en de stemming bepaald. Het team, speakers Kees van de Boomen en Danny van Thournout wisselen hun commentaar af met de DJ Willem Jansen die de sfeer er met speels gemak in weet te brengen. Het lijkt allemaal zo makkelijk. Knappe gasten. Ook het supercrossen lijkt niet zo moeilijk. Natuurlijk, hoe harder over het wasbord, hoe beter. Hoe verder je springt des te makkelijker en zachter de landing. Ik weet het allemaal wel maar doe het maar even. Ook de ‘kleintjes’ springen de dubbels alsof het dagelijkse kost is. Op de tribune spot ik Stefan Hage. Met gemengde gevoelens waarschijnlijk maar geniet toch zichtbaar van de spannende strijd. Ook Sven van de Mierden heeft de reis naar Zeeland gemaakt. Aangezien de SKS motoren pas volgende week van stal komen heeft hij mooi een weekendje vrijaf gekregen. ‘Leuk hoor dit, prachtig’.

Kay de Wolf is oppermachtig in de 85 cc kleine wielen, maar de net naar grotere wielen overgestapte Danny van den Bosse doet van zich spreken. Nog maar net gewend aan de ‘andere’ motor geeft hij het veld waardig partij en sluit de zaterdag af met twee prachtige tweede plaatsen. Kyle Matthijssen is terug! Nog niet heel lang geleden trok hij zijn spullen terug uit de wilgen en maakte een nieuwe start. Door een val in zijn serie had hij de herkansing nodig om zich te plaatsen voor de finale maar daar deed hij waar hij voor kwam. In de finale rukte hij in no-time op naar de kopgroep en nam de leiderspositie over om die niet meer af te staan. Weer een stapje omhoog. Welcome back! Een superfit ogende Dimitri Sep gaf een hele sterke en vooral soepele eerste indruk af door zijn serie te winnen. Helaas kwam hij in de finale in de verdrukking waardoor de afstand naar de kop te groot werd. Een knappe derde plaats werd zijn deel. Zoals Kevin Spruijt terecht opmerkte is maar één ‘King’ in de regio vandaag en dat is André Voogd, terechte winnaar in de regioklasse. Op de vraag wat zijn geheim is geeft hij eerlijk en duidelijk antwoord. ‘Gisteren veel bier gedronken’. Bij de veteranen verraste Ron Bos me weer eens. Door zijn gelikte wasbordtechniek pakt hij de broodnodige meters en weet af te sluiten met een dik verdiende derde plaats. De inters staan voor spektakel. Altijd en overal. Veel ‘vreemde’ namen van bovengemiddeld getalenteerde rijders uit verschillende landen. De tijdtrainingen zijn al een lust op zich. Tripplen in totale balans. Perfectie bijna. De 1 tegen 1 wedstrijden zijn een geweldig element in het hele programma. Het deed me denken aan het Straight Rhythm concept van Red Bull. Volgens Amerikaanse supercross regels werken de mannen hun series af. Testosteron 2.0. ‘Bar to bar’, in de meest letterlijke vorm van het woord. Wijbo moet helaas door pech afhaken en volgt, licht aangeslagen, de verdere strijd vanaf de tribune. Mark Boot ken ik niet anders als een strakke en vooral nette rijder. Vandaag gingen de principes voor een deel even , over boord, en kwam het beest naar buiten. Schouder aan schouder vechtend voor zijn plaats. Respect. De Amerikaan Ricky Renner wint niet maar steelt de show. Onnavolgbare technieken. Whippen als een pro. Kippenvel.

Na afloop pakken we de tent nog even mee. Er staat veel, maar het enige dat blinkt is de stand van Joeri van Liere. De man die twee jaar geleden zo slecht ten val kwam etaleert het resultaat van zijn nieuwe ingeslagen weg. Joeri gaat weer rijden. Dat is een feit. Zijn motor staat te fonkelen, bewerkt met zijn eigen supervette design. ‘One Dirty Eight’. Zijn handelsmerk en naam voor de toekomst. Gedipt en geplakt, compleet met beugels waar straks zijn benen de nodige steun zullen vinden. De overige steun komt van iedereen om hem heen. Veel aandacht voor zijn hand gespoten helmen en natuurlijk voor hemzelf. Ik geef hem een hand en terwijl ik hem aankijk vraag ik hoe het met hem gaat. De vraag is eigenlijk overbodig. Hij straalt. Niet zielig en vooral geen medelijden. Hij geniet van de aandacht die hem overvalt. Aandacht voor zijn project, niet meer uit medelijden…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

3, 2, 1, Goes!

Het is koud in de hal. De mannen zijn moe, geheel vrijwillig. Het starthek wordt ingegraven, het waarschuwingssysteem krijgt dankzij techneut Eddy Everdijk plaats op de bulten die tevens nog wat aangescherpt worden. De muziekinstallatie wordt getest en de mobiele snackkar krijgt zijn strategische plekje. Het krijgt weer vorm. Lopend over de baan besef ik ineens hoe technisch en moeilijk dit moet zijn. De twee bulten die uiteindelijk de double vormt liggen voor mijn gevoel een klere eind uit elkaar. Vanaf de tribune had ik nog wel de stille wens ooit nog eens een keer mee te rijden, maar eenmaal op de bult weet ik dat het altijd een wens zal blijven. Als ik met Dimitri Sep praat over de eventuele gevaren krijg ik te horen dat Stefan Hage er niet bij zal zijn dit weekend. Niet ernstig maar wel tot rust gemaand door de arts. Jammer. Dimitri gaat het er voor de tweede keer op wagen. ‘Het plezier telt, en dat heb ik hier’, aldus de ontspannen TM coureur. Als er Bobcat wedstrijden georganiseerd zouden worden zou Rinus van de Ven hoge ogen gooien. Hij manoeuvreert het ding alsof het zijn dagelijks werk is. Volgens Rinus gaat het allemaal volgens plan. De baan wordt scherp gezet. ‘Het zal wel weer een uur of 1 worden eer we naar huis kunnen, maar het moet perfect zijn’. Een nobel streven voor organisatie en rijders. De eerste campers en bussen staan al op de parkeerplaats en rijders nemen alvast een kijkje. Ook al is het hoofdprogramma pas op zaterdag, de vrijdag belooft ook veel moois. Op elk niveau zal er hevig gestreden worden, dat is zeker. Er worden 1 tegen 1 wedstrijden gereden door de inters en aansluitend een Americano race. Sport en spektakel dus. De regen klettert op het dak van de hal. Heerlijk dat gevoel. Het weer speelt gelukkig geen rol dit weekend. Er is maar één negatief punt en daar heeft de organisatie eigenlijk nog niet eens iets mee te maken. De frisdrankenkast in de hal werkt niet. 2 euro kwijt en nog dorst. Morgen zijn de standjes open. ‘Onder de toren’, in de hal. Vettige hamburgers wegspoelen met een biertje. Kan niet wachten. Snel naar bed, motoren tellen…

1 reactie

Opgeslagen onder Geen categorie

Double, no trouble

 

Raivo 1Wereld en Europees kampioen. Bijzonder toch en dat al op zo’n jonge leeftijd. Zonder de pech aan het begin van het seizoen was de lijst wellicht langer geweest. Het lijkt hem allemaal weinig te doen. Loopt nergens mee te koop. Zo zit hij niet in elkaar. Raivo is een kind als dat van u en mij. Van het gamen stapte hij onlangs over op het nieuwerwetse ‘vloggen’, wat een regelrechte hit lijkt te worden. Zijn telefoon is zijn beste maat. Ook op zijn kampioensfeest in de kantine van MC Oss is hij geen middelpunt. Hij is er. Netjes en beleefd schudt hij je de hand en geeft vriendelijk antwoord op elke vraag. Het is niet overdreven druk maar de mensen die er toe doen zijn er. Vrienden van nu en ooit, sponsors en familie. Ook zijn collega rijders zijn er. In een grote groep chillen zoals het hoort in de tijd van nu. Via een live stream kijken ze naar de training van onder andere Nick Kouwenbergs eerste Anaheimdroom. Ouders wisselen anekdotes uit en overleggen de plannen voor het nieuwe seizoen. De DJ levert goed werk maar treft het net iets minder met het dansende publiek. Joep en Anja zijn trots. Hij heeft het toch maar gedaan. Natuurlijk beschikte hij via HSF Logistics over top materiaal, maar je moet het toch maar doen. Een alleraardigste Patrick Mulder verrast me met een grote berg passie. ‘Kom es langs als je in de buurt van Tollebeek bent’, nodigt hij me lachend uit. Tollebeek. Is dat een plaats? Een losschietend decolleté laat mijn gesprekspartner naar het toilet rennen. Dat heb ik weer. Ze slaat mijn hulp af terwijl haar dochter lachend volgt. Het is laat en ik moet nog een stukje rijden dus haal mijn dochtertje van de dansvloer. ‘Nu al?’, is haar korte maar vaste oneliner. Ze zijn nooit moe maar liggen na 10 minuten al onder zeil onder het genot van de blazende kachel. Voor de fam. Dankers de afsluiting van een mooi seizoen en weer bijna een begin van het nieuwe. Alles is geregeld. De kaarten zijn geschud. Terwijl ik de snelweg opdraai zet ik de radio aan. Sam Hunt zingt ‘Take your time’ en ik denk even aan Raivo. Geen haast kerel. Alle tijd…

Raivo 2

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

’T is warm in Goes

Goes 1
Het gevoel begint te komen. Onmiskenbare galm. Rijders van in en uit de buurt maken hun rondjes. Verschil van niveau, het plezier is gelijk. Er wordt geprobeerd en getest. Doubles en tripples worden gewillig genomen. Op de grens. Rinnie valt. Ik voel de pijn maar hij staat gewoon weer op. Nog een rondje, tegen de pijn. Crossers gaan door, altijd. Tot het echt niet meer gaat. Kyle straalt en heeft plezier. Meer dan ooit. Broertjes de Weert genieten en Boot is aan. Duidelijk fris. Kleine Nick pakt de dubbels en de flow, netjes. Boegbeeld Bos zwaait. Toeschouwers met kinderen, baby’s bijna. Ze ademen cross. Kleren stinken heerlijk.

Goes 2

Kleine Xavi. Crosskind, een boef. Neus over de reling. Schopt tegen de boarding. Verpest, nu al. Mama lacht, maar weet wat komen gaat. Rinus kijkt. Kijkt, rent, helpt en regelt. Controle. Het wasbord is kut, altijd. Zo zijn wasborden. Het zand is goed, de baan getest, perfect. ‘Niks meer aan doen’, aldus Kras. Geldof vertelt nog een smakelijke anekdote maar ik moet gaan, helaas. Rottier groet vriendelijk. De baan is warm, wij ook. Nog een weekje. Donderdag trainen de inters. ‘Gaan we dan kijken pap?’…

SX Goes 15 en 16 jan. http://www.smx.nl

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie