SXGoes! 1 van 2

Lopend door de aangebouwde tent kom ik veel bekenden tegen. Rijders, rijdertjes, ouders en oud gedienden. Een gezellige walm van uitlaatgassen en hamburgers. ‘Het lijkt wel één grote familie’, merkt m’n maatje op die voor het eerst op een crosswedstrijd is. Het klopt ook. Gelijkgestemden in passie. Een mooi wereldje. Mooi om te zien dat veel buitenlandse jongens hun weg naar Goes hebben gevonden. Het maakt het nog een beetje specialer. Alle klassen komen al aan bod vandaag. De toon wordt gezet en de stemming bepaald. Het team, speakers Kees van de Boomen en Danny van Thournout wisselen hun commentaar af met de DJ Willem Jansen die de sfeer er met speels gemak in weet te brengen. Het lijkt allemaal zo makkelijk. Knappe gasten. Ook het supercrossen lijkt niet zo moeilijk. Natuurlijk, hoe harder over het wasbord, hoe beter. Hoe verder je springt des te makkelijker en zachter de landing. Ik weet het allemaal wel maar doe het maar even. Ook de ‘kleintjes’ springen de dubbels alsof het dagelijkse kost is. Op de tribune spot ik Stefan Hage. Met gemengde gevoelens waarschijnlijk maar geniet toch zichtbaar van de spannende strijd. Ook Sven van de Mierden heeft de reis naar Zeeland gemaakt. Aangezien de SKS motoren pas volgende week van stal komen heeft hij mooi een weekendje vrijaf gekregen. ‘Leuk hoor dit, prachtig’.

Kay de Wolf is oppermachtig in de 85 cc kleine wielen, maar de net naar grotere wielen overgestapte Danny van den Bosse doet van zich spreken. Nog maar net gewend aan de ‘andere’ motor geeft hij het veld waardig partij en sluit de zaterdag af met twee prachtige tweede plaatsen. Kyle Matthijssen is terug! Nog niet heel lang geleden trok hij zijn spullen terug uit de wilgen en maakte een nieuwe start. Door een val in zijn serie had hij de herkansing nodig om zich te plaatsen voor de finale maar daar deed hij waar hij voor kwam. In de finale rukte hij in no-time op naar de kopgroep en nam de leiderspositie over om die niet meer af te staan. Weer een stapje omhoog. Welcome back! Een superfit ogende Dimitri Sep gaf een hele sterke en vooral soepele eerste indruk af door zijn serie te winnen. Helaas kwam hij in de finale in de verdrukking waardoor de afstand naar de kop te groot werd. Een knappe derde plaats werd zijn deel. Zoals Kevin Spruijt terecht opmerkte is maar één ‘King’ in de regio vandaag en dat is André Voogd, terechte winnaar in de regioklasse. Op de vraag wat zijn geheim is geeft hij eerlijk en duidelijk antwoord. ‘Gisteren veel bier gedronken’. Bij de veteranen verraste Ron Bos me weer eens. Door zijn gelikte wasbordtechniek pakt hij de broodnodige meters en weet af te sluiten met een dik verdiende derde plaats. De inters staan voor spektakel. Altijd en overal. Veel ‘vreemde’ namen van bovengemiddeld getalenteerde rijders uit verschillende landen. De tijdtrainingen zijn al een lust op zich. Tripplen in totale balans. Perfectie bijna. De 1 tegen 1 wedstrijden zijn een geweldig element in het hele programma. Het deed me denken aan het Straight Rhythm concept van Red Bull. Volgens Amerikaanse supercross regels werken de mannen hun series af. Testosteron 2.0. ‘Bar to bar’, in de meest letterlijke vorm van het woord. Wijbo moet helaas door pech afhaken en volgt, licht aangeslagen, de verdere strijd vanaf de tribune. Mark Boot ken ik niet anders als een strakke en vooral nette rijder. Vandaag gingen de principes voor een deel even , over boord, en kwam het beest naar buiten. Schouder aan schouder vechtend voor zijn plaats. Respect. De Amerikaan Ricky Renner wint niet maar steelt de show. Onnavolgbare technieken. Whippen als een pro. Kippenvel.

Na afloop pakken we de tent nog even mee. Er staat veel, maar het enige dat blinkt is de stand van Joeri van Liere. De man die twee jaar geleden zo slecht ten val kwam etaleert het resultaat van zijn nieuwe ingeslagen weg. Joeri gaat weer rijden. Dat is een feit. Zijn motor staat te fonkelen, bewerkt met zijn eigen supervette design. ‘One Dirty Eight’. Zijn handelsmerk en naam voor de toekomst. Gedipt en geplakt, compleet met beugels waar straks zijn benen de nodige steun zullen vinden. De overige steun komt van iedereen om hem heen. Veel aandacht voor zijn hand gespoten helmen en natuurlijk voor hemzelf. Ik geef hem een hand en terwijl ik hem aankijk vraag ik hoe het met hem gaat. De vraag is eigenlijk overbodig. Hij straalt. Niet zielig en vooral geen medelijden. Hij geniet van de aandacht die hem overvalt. Aandacht voor zijn project, niet meer uit medelijden…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s